Artikel uit de Standaard van vrijdag 4 Juni 2010

De Paradox van Parys door Lorin Parys

Ik heb de vervelende neiging alles uit te stellen tot het allerlaatste moment. Mijn trouw lijkt daar vooralsnog geen uitzondering op te vormen. Als u dit leest scheidt minder dan 24 uur mij van een van de belangrijkste dagen in mijn leven. En ik word stilaan nerveus. Nee, niet omdat ik aan mijn partnerkeuze twijfel. Wel omdat ik net een telefoontje van de dienst burgerlijke stand heb gekregen. Hallo meneer, waar is uw huwelijkscontract of wilt u volgens het wettelijk stelsel trouwen? Hmm, goede vraag. Hallo notaris, wij komen deze namiddag nog even langs. Gelukkig kan die er mee lachen en heeft ze beloofd alles tegen vanavond klaar te hebben. Oef.

En dat was slechts een klein besogne. Want als u deze column wat haastig geschreven vindt, is dat vooral te wijten aan een vestimentaire noodsituatie. Ik heb namelijk nog geen pak om zaterdag aan te trekken. Elke minuut die ik aan dit schrijfsel spendeer, is een minuut langer dat ik mijn garderobe negeer.

Mijn wederhelft, die wel over een persoonlijk planningsvermogen beschikt, heeft zich al maanden geleden met verve van deze opdracht gekweten. Het is nu nagelbijten dat er op het rek van de betere Leuvense kledingzaak alsnog een pak in mijn maat op mij hangt te wachten. En dat we een vriendelijke naaister vinden die vanavond overuren wil kloppen. Zodat ik niet over mijn broekspijpen val op de trappen van het stadhuis.


Iemand zoals ik had dus duidelijk beter beroep gedaan op een relatief nieuw beroep. Dat van de huwelijksfeestplanner. Dat is iemand die u bij het handje neemt en uw hele trouwdag voor u regelt. Voor een commissie van een slordige tien procent op de kost van uw feestje welteverstaan. Want telt u vooral even mee. Een pak, een receptie, een ring, een reis, een bezoek aan de notaris, een zaal, een traiteur, een DJ, een fotograaf, bloemen en drukwerk. Zoiets dikt aan.

Een gemiddeld huwelijk kost tussen de 25.000 en de 85.000 euro. Als we snel tellen is dat met 45.000 trouwende koppels per jaar goed voor een omzet van om en bij de 1.4 miljard euro. Weddingplanner Roula Stoelen van My Dream Day vertelt dat een doorsnee koppel zo’n 150 personen uitnodigt op hun feest. Wij geven gemiddeld 50 euro per persoon aan de tortelduifjes. Dat wil zeggen dat wij Belgen voor 337.500.000 euro aan huwelijkscadeaus per jaar uitwisselen. De meeste koppels betalen hun trouw trouwens zelf. Dat blijkt de beste remedie om uit het vaarwater van ouders en schoonouders te blijven volgens Stoelen.

De huwelijken die mevrouw Stoelen begeleidt houden volgens haar goed stand. Hoe ze dat weet? “Met kerstmis doe ik een update van mijn hele bestand. Want elk huwelijk is een potentiële babyborrel of jubileum. En elke scheiding heeft de kiem van een tweede huwelijk in zich,” zegt ze. Kortom, trouwen is een belangrijke economische motor.

Blijkt trouwens dat we al eens worden opgelicht door die trouwindustrie. Wist u dat als u een presentje aanvinkte op de huwelijkslijst van uw nichtje en haar aanstaande u hen helemaal geen zilveren theelepeltje cadeau hebt gedaan? Zij krijgen gewoon de waarde van de optelsom van alle geselecteerde cadeaus en mogen dat bedrag dan naar believen spenderen in de winkel. Een beetje vreemd toch wanneer u dat bedankbriefje voor de theelepel in de bus vindt.

Conclusie: de beste manier om uit een recessie te geraken is een collectief trouwfestijn. Want elk getrouwd paar injecteert onze economie met geld en liefde. En getrouwde koppels blijken nu ook nog gelukkiger dan ongehuwd samenwonenden. En gelukkige mensen zijn productiever. Dus zou onze economie beter af zijn indien iedereen in de echt verbonden was. Ik doe morgen mijn deel. Waar wacht u nog op?

Lorin Parys is voorzitter van Flanders DC, de Vlaamse organisatie voor ondernemingscreativiteit. Hij schrijft deze column uit eigen naam. Meer info op www.flandersdc.be of www.twitter.com/lorinparys